شهيد حسين طهاني فرزند علي‌ اكبر در سال 1342 در شهر بشرويه در خانواده‌اي مذهبي و زحمتكش ديده به جهان گشود و تحصيلات خود را از ابتدايي تا اخذ ديپلم در زادگاهش به پايان رسانيد و بعد موفق به كسب مدرك فوق ديپلم آموزش ابتدايي گرديد و در روستاي اسفنديار طبس به شغل شريف معلمي منصوب شد.
شهيد طهاني از اوان زندگي فردي متواضع ،كم‌حرف و خوش ‌منش بود .آغاز نوجواني او مصادف با دوران اوج‌گيري انقلاب اسلامي گرديد و همگام با انقلابيون در تظاهرات عليه طاغوت ستمگر پيشگام بود .بعد از پيروزي انقلاب يكي از اعضاي فعال بسيج و مسجد محل بود.
با شروع جنگ تحميلي براساس  احساس مسئوليتي كه داشت ،براي اولين بار در سال 1360 در سن هفده سالگي به جبهه اعزام گرديد و به نداي رهبر فرزانه‌اش لبيك گفت .او در طول دفاع مقدس تا لحظه شهادت هشت دفعه به جبهه اعزام گرديد و در مجموع بيست و يك ماه داوطلبانه دوش به دوش ديگر سلحشوران جبهه‌هاي نبرد حق عليه باطل جانانه جنگيد. وي در عمليات رمضان از ناحيه پيشاني ،دست و پا مجروح گرديد.اما هيچ چيز نتوانست به اراده آهنين او از رفتن به جبهه خللي وارد نمايد.
يگان خدمتي شهيد در جبهه بيشتر لشگر 21 امام رضا (ع) واحد توپخانه و مسئول توپ 130م م.بود كه سرانجام در مورخه 7/2/1366 در منطقه عملياتي شلمچه در حين مبارزه قهرمانانه به شهادت رسيد.
شهيد علاقه زيادي به ائمه اطهار داشت سر لوحه كار خود را تقوي و پايبندي به ارزشهاي اسلام مي‌دانست و علاقه خوبي به ورزش داشت او دروازه‌بان تيم فوتبال بشرويه بود. اولين آرزوي او زيارت مرقد مولا حسين (ع) بود.
يكي از همرزمانش مي‌گويد: شهيد از همان دوران انقلاب علاقه عجيبي به رهبر انقلاب داشت تلاش خستگي ناپذير او در پايگاه‌هاي بسيج مؤيد وفاداري او به امام و ولايت فقيه بود.معنويت را بر ماديات ترجيح مي‌داد. او چون كوه استوار بود و به جنگ مشكلات مي‌رفت از شجاعت او همين بس كه چند دفعه در جبهه حضور يافت وسخت‌ترين ماموريتها را قبول مي‌كرد. با شجاعت مي‌جنگيد و هرگز خسته نمي‌شد.براي پذيرش مسئوليت دستش از همه بالاتر بود.
شهيد مسئوليت توپ 130م م برعهده داشت و نيروهاي تحت اختيارش را سازماندهي مي‌كرد. بعد از هر مرحله شليك قبضه را تميز مي‌كرد او واقعاً منظم بود و نمونه يك معلم فرهيخته بود.
آخرين سخنان شهيد قبل از شهادت اين بودكه شهيد طهاني و شهيد كفتري هر دو با هم مي‌گفتند كه در خواب ديديم كه در خانه‌اي پر از گل هستيم و هر چه كه به خود تلقين كرديم كه در جبهه هستيم باورمان نشد.از خوشحالي از خواب بيدار شديم .
نحوه شهادت او به اين گونه بود كه شهيد در حالي كه مسئوليت توپ130م.م را به عهده داشت بعد از شليكهاي پي در پي او ديدبان مرگ بر صدام گفت و لحظه‌اي نگذشت كه ديده‌بان دوباره تقاضاي گلوله كرد و ما را تحسين كرد.
شد.
ياد اين شهيدان وفادار به امام و انقلاب كه دلشان به نور ايمان روشن بود
«روحش شاد و راهش پر رهرو باد»
بعد از شليكهاي مرحله دوم به طرف دشمن ناگاه از طرف خصم زبون گلوله‌اي (گلوله توپ) به وسط سنگر ما فرود آمد و پي‌ در پي در آن محل گلوله ريخت و انبار مهمات ما آتش گرفت و در اثر همين آتش پنج تن از برادران به نامهاي شهيد طهاني ،شهيد كفتري، شهيد خاكزاد و شهيد نجفي از نيشابور و شهيد وقاري از شمال كشور به شهادت رسيدند.
پيكر شهيد طهاني پس از تشييع جنازه باشكوه بر روي شانه‌هاي ملت شهيدپرور بشرويه در گلستان شهداي اين شهر در كنار ديگر همسنگرانش به خاك سپرده شد.