با توجه به فصل جمع آوري اسپند و ذوق و سليقه افراد بومي منطقه طي ساليان گذشته در ساخت اسپنديهاي متنوع ، اولين جشنواره اسپندي در بشرويه برگزار مي شود.

حسين اسدي مقدم مسئول موزه خصوصي بشرويه افزود: اين جشنواره با همكاري شهرداري بشرويه در ٢ بخش ساخت اسپندي و ارائه مقالات علمي درباره اسپند برگزار خواهد شد.

به گفته وي ملاك انتخاب اسپندي ها در اين جشنواره زيبايي، نوع ساخت، تناسب رنگ ها و پارچه هاي به كار رفته در اسپندي، بروز خلاقيت در آن، كوچك ترين و بزرگ ترين اسپندي ارائه شده به جشنواره است.

وي اضافه كرد: علاوه بر شهروندان بشرويه مردم سراسر استان هم مي توانند در جشنواره شركت كنند و تا ٣٠ تير ماه امسال اسپندي هاي خود را به دبير خانه جشنواره مستقر در موزه بشرويه ارسال كنند.
در اين جشنواره به ٢٠ اسپندي برگزيده و ٣ مقاله علمي برتر هدايايي اعطا خواهد شد.

 اما بد نيست كمي درباره اسپندي كه برخاسته از فرهنگ قديمي عامه مردم ايران زمين هست بدانيد.

در ایران و بسیاری از جوامع دیگر، اسفند دود کردن عمومی ترین عادت و روشی است که در مناسبات و موقعیت های مختلف و به نیت پیشگیری و یا دفع چشم زخم در بین اقوام مختلف ایرانی و در گستره وسیعی دیده می شود. "در گذشته‌، ايرانيان‌ هم‌ هر روز صبح‌ براي‌ گشايش‌ كار، اسفند و كندر دود مى‌كردند"

"اِسْفَنْد، يا اسپند، سِپَنْد، نام‌ گياهى‌ است‌ خودرو، پايدار و هميشه‌ سبز ‌که در كوه‌ و بيابان‌ و بيشتر در زمينهاي‌ كويري‌ مى‌رويد و دارای خاصیت های طبی و گندزدایی می باشد. نام‌ اين‌ گياه‌ از كلمة «سْپِنْته‌» در اوستا گرفته‌ شده‌، و در زبان‌ پهلوي‌ به‌ معنى‌ «افزونيك‌»، يعنى‌ بركت‌ دهنده‌ و مقدس‌ آمده‌ است‌. و همیشه در ایران و همچنین سرزمینهای اسلامی، اسفند و دانه آن مقدس شمرده شده و آن را با تصور نيرويى‌ آسمانى‌ و شفابخش‌ و جادويى‌ در رماندن بلاها و آفتها و دفع چشم زخم، مورد استفاده بوده است. و از گذشته های دور تا به امروز در اکثر مراسم و آئین ها بخصوص در مراسم های مذهبی، اسفند (سپند) جایگاه ویژه ای داشته و به عنوان گیاه و دانه مقدسی شناخته شده است که موجب دور شدن دیوها، بیماریها، چشم زخم و پالودن‌ فضا از ارواح‌ خبيث‌ و جن‌ و شياطين‌ می گردد.

 در اوستا و منابع پهلوی ، از چشم زخم یا بدچشمی و شورچشمی یاد شده و مردم بدچشم را از عوامل اهریمن دانسته که امشاسپندان از آنان می گریزند. و بدچشم (دُش چشم) را به عنوان یکی از سه دسته مردمی معرفی می کند که به آنان روزی بخشیده نمی شود، بلکه به ستم از مردمان می ستایند. و تاکید بر آن دارد که " نوزاد را باید از چشم زخم مردم ناپاک حفظ کرد.

و از حضرت‌ رسول‌(ص‌) نقل‌ كرده‌اند: «بر هر يك‌ از برگ‌ و دانة گياه‌ اسفند، مَلَكى‌ موكل‌ است‌ كه‌ با آنها هست‌ تا كه‌ بپوسد».

همچنين گفته‌اند: «ريشه‌اش‌ و شاخه‌اش‌ غم‌ و سحر را برطرف‌ مى‌كند و در دانه‌اش‌ شفاي‌ هفتاد درد است‌؛ پس‌ مداوا كنيد به‌ اسفند و كندر»

و اما اسپندي

اسپند از دیرباز به شکل اسفندی به نخ کشیده شده و در قالب آویزهای تزئینی نیز نمود می یابد و در عین بهره مندی از کارکرد اصلی آن، جنبه زینتی نیز به خود گرفته و اغلب به عنوان یک صنایع دستی در برخی مناطق ساخته می شود. در ميان‌ برخى‌ از ايرانيان‌ رسم‌ است به عنوان چشم زخم ، یک طلسمهايى‌ مى‌ساختند، به‌ اين‌ شكل‌ كه‌ نخست‌ دانه‌هاي‌ اسفند را به‌ چند رشته‌ نخ‌ مى‌كشيدند. سپس‌ آنها را به‌ يكديگر مى‌بستند و از آنها مجموعه ای به‌ شكل‌ چهارگوش، سه‌گوش، لوزي‌ و گرد درمى‌آوردند. و روي‌ اسفندهاي‌ بندكشيده‌ را هم‌ با لوله‌هاي‌ پارچه‌اي‌ و نخهاي‌ رنگى و …‌ نقش‌ و نگار انداخته و اسفندي ها را تزيين‌مى‌كردند. و آنرا را بر سر درخانه‌ها، در اتاقهاي‌ نشيمن‌، در آغلهاي‌ گوسفند و در سركشتزارها مى‌آويختند تا چشم‌ بد و بلا و آفت‌ را از خانه‌ و اعضاي‌خانواده‌ و احشام ‌و غلات‌ دوركنند و بركت‌ و فراوانى‌وسلامت‌ بياورند. امروزه نیز در خانه ها، اتومبیل ها، محل کار و … در قالب یک آرایه و تزئین استفاده می شود.

علاوه بر اینها، اسفند عنصرحاضر در بسیاری از مراسم و آئین ها می باشد. مثلا در شب چهارشنبه سوری ، اسپند و كندر و گلاب و شمع حتما بايد در خانه باشد. اسپند و كندر را دود مي كنند، گلاب را به صورت خود مي زنند و شمع را به نيت روشنايي روشن مي كنند.

قديم رسم‌ بوده كه‌ از يكى‌ دو هفته‌ به‌ نوروز مانده‌، اسفندفروشان‌ دور گرد با طبق هاي‌ پر از اسفندِ رنگ شده‌ ، در محله‌ها به‌ راه‌ مى‌افتادند. هر خانواده‌ مقداري‌ اسفند، مى‌خريد و با آن‌ سفره نوروزي‌ خود را مى‌آراست‌.

و نیز به همراه‌ جهاز عروس‌، يك‌ كيسه ترمه‌ يا مخمل‌، يا يك‌ كيسه پارچه‌اي‌ گلدوزي‌ شده‌ پر از اسفند و يك‌ منقل‌ يا آتشدان‌ كوچك‌ برنجى‌ كنده‌ كاري‌ شده‌ در خوانچه‌ يا طبق‌ مى‌گذاشتند و به‌ خانه داماد مى‌فرستادند. اين‌ رسم‌ هنوز هم‌ در برخى‌ از جامعه‌هاي‌ سنتى‌ ايران‌ معمول‌ است.